"Phantom Syndorome of Things and Oxymoronic Repair of Growth" 2017

"Eşyanın Fantom Sendromu ve Büyümenin Oksimoronik Onarımı" 2017. (Türkçe İçin aşağı ininiz)

Phantom Syndrome

Phantom limb refers to the sensation that an amputated or missing limb is still present. An amputee may experience this phantom limb as if it were still part of their body. Suppressed memories associated with the limb may help explain the sensations that persist after amputation. This condition can cause severe physical pain as well as profound psychological trauma.

I was born on the banks of the Tigris River, in Northern Mesopotamia. I grew up studying art at Dicle University, named after the same river and located along its banks. I later taught at this university. I now work at another university in Batman, again on the banks of the same river.

This is also an oil city, where major national and international companies operate extensive oil fields. The university is located outside the city, right beside the Tigris. I live in a house built upon the remains of the Mesolithic and Neolithic eras, in a geography where civilization first began to emerge.

On one side, there are semi-nomadic neighbors who have not yet fully transitioned into settled life, moving seasonally and living in tents. On the other, within an institution derived from the very notion of the “universal,” I attempt to pass on universal values to new generations through art and science.

Some of my students are children of nomadic families. Carrying traces of pre-Neolithic ways of life, they cross rivers, hills, and steppes—sometimes in snow and rain, sometimes under scorching heat—to reach the university. They come to learn and produce science and art in the name of “universal values.”

Just south of the river once stood Hasankeyf, a settlement with nearly 12,000 years of continuous habitation since the Neolithic Age.

In the name of progress, growth, and development—to meet the energy demands of modern cities and industry—a dam was built at the site of this town.

The entire settlement, along with its surrounding ecosystem, was submerged.

New houses, claimed to be larger and more “modern,” were built for those who were displaced.

UNESCO’s so-called “outstanding universal values” were not enough to protect this place.

Some of my students come from this town. When I speak to them about civilization and universal values, I am not sure how convincing I can be.

The destruction of one of the earliest examples of settled life raises the following questions:

What is a home?What does it mean to be domesticated?What does it mean to be expelled from one’s home?What does it mean to be homeless?What does it mean to be modern?What does it mean to be primitive?Is living in a cave primitive?Is it civilized to drown a town beneath the waters of a dam?

In my work “Phantom Syndrome of Objects and the Oxymoronic Repair of Growth,” I used a porcelain teapot produced in a modern factory powered by electricity generated from such dams.

I disrupted the integrity of this object—ironically, in the name of “growth”—by cutting it into two.

I then kneaded clay collected from the surroundings of Hasankeyf.

By extending the distance between the separated parts, I reassembled the teapot—repairing it through expansion.

Yes, the teapot grew. It extended forward—just like our civilization.

But it is no longer usable. It can only be observed.

Just like Hasankeyf.

Like Hasankeyf—transformed into a touristic cemetery where the aestheticized spectacle of destruction is put on display.

Seçkin AYDIN

-----------------------------------------0-------------------------------------------

Türkçe

Fantom Sendromu :Fantom (hayalet) uzuv, kopmuş ya da eksik bir uzvun hâlâ varmış gibi hissedilmesidir. Ampute birey, hayalet uzvun bedeninin bir parçası olduğunu güçlü biçimde deneyimleyebilir. Bu uzuvlara dair bastırılmış anılar, amputasyon sonrasında hissedilen duyumların olası bir açıklaması olarak düşünülebilir. Bu sendrom, şiddetli fiziksel ağrıya ve derin psikolojik travmalara yol açabilir.

Dicle Nehri’nin kıyısında doğdum. Burası Kuzey Mezopotamya. Aynı nehrin kıyısında, adını bu nehirden alan Dicle Üniversitesi’nde sanat eğitimi alarak büyüdüm. Bu üniversitede ders verdim. Hâlen yine aynı nehrin kıyısında, Batman’da başka bir üniversitede çalışıyorum.

Burası aynı zamanda bir petrol şehri; ulusal ve uluslararası büyük şirketlerin petrol kuyularının bulunduğu bir yer. Üniversite, şehrin dışında, Dicle Nehri’nin hemen yanında konumlanıyor. Uygarlığın filizlendiği bu topraklarda, Mezolitik ve Neolitik çağların kalıntıları üzerine inşa edilmiş bir evde yaşıyorum.

Bir yanda, henüz yerleşik hayata geçmemiş, mevsimsel olarak gelip giden ve çadırlarda yaşayan yarı göçebe komşularım var; diğer yanda ise “evrensel” kavramından türeyen bir kurum olan üniversitede, evrensel değerleri sanat ve bilim aracılığıyla yeni nesillere aktarmaya çalışıyorum.

Öğrencilerimin bir kısmı göçebe ailelerin çocukları. Neolitik öncesi yaşam biçimlerinden izler taşıyan bu gençler; nehirleri, tepeleri ve bozkırları aşarak, kimi zaman kar ve yağmurda, kimi zaman kavurucu sıcakta üniversiteye geliyorlar. Amaçları, “evrensel değerler” adına bilim ve sanat öğrenmek ve üretmek.

Nehrin hemen güneyinde, Neolitik Çağ’dan bu yana kesintisiz yaşamın sürdüğü, yaklaşık 12 bin yıllık Hasankeyf vardı.

Modern şehirlerin ve sanayinin enerji ihtiyacını karşılamak adına—ilerleme, büyüme ve gelişme söylemleriyle—bu kasabanın bulunduğu yere bir baraj inşa edildi.

Tüm kasaba ve çevresindeki ekosistem sular altında kaldı.

Yerinden edilen insanlar için daha büyük ve daha “modern” olduğu iddia edilen yeni konutlar yapıldı.

UNESCO’nun “üstün evrensel değerleri” (!) bu kasabayı korumaya yetmedi.

Bazı öğrencilerim bu kasabadan geliyor. Onlara medeniyetten ve evrensel değerlerden söz ettiğimde, ne kadar inandırıcı olabildiğimden emin değilim.

Yerleşik hayatın en eski örneklerinden birinin yok edilmesi şu soruları gündeme getiriyor:

Ev nedir?Evcil olmak nedir?Evden edilmek nedir?Evsiz olmak nedir?Modern olmak nedir?İlkel olmak nedir?Mağarada yaşamak ilkellik midir?Uygar olmak, bir kasabayı baraj suları altında bırakmak mıdır?

“Eşyanın Fantom Sendromu ve Büyümenin Oksimoronik Onarımı” adlı çalışmamda, elektriğini bu tür barajlardan alan modern bir fabrikada üretilmiş porselen bir çaydanlık kullandım.

Üzerinde bitki desenleri bulunan bu nesnenin bütünlüğünü, ironik bir şekilde “büyütmek” adına bozarak ikiye ayırdım.

Daha sonra Hasankeyf çevresinden topladığım kili yoğurdum.

Çaydanlığı, parçaları arasındaki mesafeyi olağanın ötesinde açarak yeniden birleştirdim; yani onu genişleterek “onardım”.

Evet, çaydanlık büyüdü.İleri doğru genişledi—tıpkı medeniyetimiz gibi.

Ama artık kullanılamaz durumda.Sadece izlenebilir.

Tıpkı Hasankeyf gibi.

Yıkımın estetikleştirilmiş bir seyir nesnesine dönüştüğü, turistik bir mezarlık hâline gelen Hasankeyf gibi.