Derin Devlet Gece Kulübü: Yalnız Benim İçin Bak, Yeşil! Yeşil! / The Deep State Nightclub: Look only for me, Green! Green!

https://video.wixstatic.com/video/9d02e3_d25c293a798a456f8ad0991d39a037e4/720p/mp4/file.mp4

2020

For Engilish scroll down.

Bu yerleştirme, Türkiye’nin yakın tarihine kazınmış iki güçlü imgeyi tekinsiz bir estetik düzlemde çarpıştırır. Merkezde konumlanan beyaz Renault Toros, burada yalnızca bir ulaşım aracı değil; 1990’ların kolektif belleğinde yer etmiş, görünmeyen fakat sürekli hissedilen bir iktidar teknolojisinin cisimleşmiş hâlidir. Araç, klasik panoptikon modelinin tersine işleyen, izleyeni de içine çeken, dağıtık ve belirsiz bir gözetim rejimini temsil eder.

Toros’un camlarının Infinity Mirror (Sonsuz Ayna) tekniğiyle dönüştürülmesi, bu gözetim rejimini görsel bir sonsuzluk olarak kurar. İçerisi artık erişilemez bir mekân değil, katlanarak çoğalan bir derinliktir. İzleyici, bu yüzeylerde yalnızca yansımasını değil; bakışın kendisinin çoğaldığı, yönünü kaybettiği ve failinin belirsizleştiği bir alanla karşılaşır. Böylece gözetleme, tekil bir bakış olmaktan çıkar; anonimleşmiş, süreklilik kazanan bir varoluş biçimine dönüşür.

Çalışma, “Yeşil” adı etrafında iki ayrı fakat kesişen anlam katmanı üretir:

Lirik Yeşil: 1950’li yılların duygusal evreninde, yeşil gözlü bir sevgiliye yönelen “yalnız benim için bak” çağrısında cisimleşen, aidiyet, arzu ve masumiyetle yüklü romantik imge.

Operatif Yeşil: 1950’lerde doğup 1990’larda devletin gri alanlarında konumlanan; “profesyonel gözlemci” olarak işlev gören, ödemesini “yeşil” Amerikan Doları üzerinden alan ve kontrgerilla faaliyetleriyle anılan bir figür. Burada “bakmak”, sevginin yöneldiği bir jest olmaktan çıkar; izleme, takip ve kontrolün soğuk pratiğine dönüşür.

Eserdeki “Yalnız Benim İçin Bak” ifadesi, bu iki rejim arasında keskin bir kırılma hattı oluşturur. Romantik bir hitap, buyurgan bir gözetim diline evrilir. Beyaz Toros bu noktada paradoksal bir görünürlük üretir: Fiziksel olarak oradadır, ancak sonsuz ayna yüzeyleri aracılığıyla içi radikal biçimde opaklaşır. İçeride birinin olup olmadığı, varsa kim olduğu asla kesinleşmez. Bu belirsizlik, tehdidin kendisini çoğaltır.

“Yeşil” ise bu düzlemde maddi bir varlıktan çok, dolaşımda olan bir işarete dönüşür—adı vardır, kendisi yoktur. Tıpkı Toros gibi, bir fenomen olarak işler: hem her yerdedir hem hiçbir yerde. Bu noktada araç ile figür arasında bir özdeşlik kurulmaya başlar; nesne özneleşir, özne ise soyutlanarak bir işleyişe indirgenir. Eğer Toros insan olsaydı, bu figür “Yeşil” olurdu: sessiz, iz bırakmadan var olan, görünürlüğünü tam da görünmezliğinden türeten bir varlık.

Ancak bu iki figür yalnızca 1990’lara ait tarihsel kalıntılar olarak ele alınmaz. Aksine, günümüz politik gerilimlerinde birer ihtar, birer hatırlatma olarak dolaşıma giren, zamansal olarak geri çağrılan ve yeniden etkinleştirilen fenomenlerdir. Fiziksel varlıkları silinmiş olsa da, söylemsel ve ideolojik düzlemde varlıklarını sürdürürler. Bu anlamda “Yeşil” ve beyaz Toros, belirli bir dönemin araçları olmaktan çıkarak, iktidarın kendini üretme biçimlerinden biri hâline gelir.

Eserin amacı, geçmişin travmatik imgelerini yeniden estetize ederek çoğaltmak değildir. Aksine, bu imgelerin nasıl birer ideolojik söyleme dönüştüğünü, nasıl mitik ve fenomenolojik yapılara evrildiğini açığa çıkarmaktır. İktidarın, görünmezliğini sürdürebilmek için bu tür figürleri nasıl dolaşımda tuttuğu; korku, belirsizlik ve hatırlatma üzerinden nasıl bir süreklilik kurduğu sorgulanır. Bu bağlamda çalışma, sosyoloji, siyaset bilimi ve fenomenoloji kesişiminde, iktidarın kendini temsil etme ve yeniden üretme stratejilerine odaklanır.

-----------------------------------------0--------------------------------------

Deep State Nightclub: Look Only For Me, Green! Green!

This installation brings into collision two potent images inscribed in Turkey’s recent history—romantic invocation and systemic violence—within an uncanny aesthetic register. At its center stands a white Renault Toros, which here is no mere vehicle but the material embodiment of a technology of power: invisible, yet persistently felt, embedded in the collective memory of the 1990s. The car operates as a dispersed and indeterminate regime of surveillance, one that reverses the classical model of the panopticon by drawing the viewer into its field rather than positioning them outside it.

The transformation of the Toros’ windows through Infinity Mirror technology constructs this regime as a visual infinity. The interior is no longer an inaccessible space but a depth that folds endlessly into itself. On these surfaces, the viewer encounters not simply their reflection, but a proliferating field in which the gaze itself multiplies, loses direction, and detaches from any identifiable agent. Surveillance thus ceases to be a singular act of looking and becomes instead an anonymous and continuous mode of existence.

The work unfolds a dual yet intersecting semantic structure around the name “Green”:

Lyrical Green: A romantic figure emerging from the emotional universe of the 1950s, embodied in the call “look only for me,” directed toward a green-eyed beloved. Here, the gaze is reciprocal, grounded in intimacy, desire, and affective belonging.

Operative Green: A figure born in the 1950s and situated within the grey zones of the state in the 1990s; functioning as a “professional observer,” associated with counter-guerrilla operations and compensated in the cold abstraction of the “green” U.S. dollar. In this register, “looking” is stripped of its emotional charge and becomes an instrument of tracking, monitoring, and control.

The phrase “Look Only For Me” marks a sharp rupture between these two regimes. What begins as a romantic address is reconfigured as a commanding language of surveillance. The white Toros produces, at this point, a paradoxical visibility: it is physically present, yet rendered radically opaque through its mirrored surfaces. Whether someone is inside, and who that might be, remains perpetually indeterminate. This uncertainty does not diminish the threat—it amplifies it.

“Green,” in this context, ceases to function as a material or identifiable subject and instead becomes a circulating signifier—present in name, absent in body. Like the Toros, it operates as a phenomenon: simultaneously everywhere and nowhere. At this threshold, a process of mutual transformation emerges between object and figure; the object assumes subject-like qualities, while the subject dissolves into an operational effect. If the Toros were human, it would be “Green”: silent, untraceable, deriving its visibility precisely from its invisibility.

Yet these figures are not treated merely as historical residues of the 1990s. On the contrary, they persist as warning-signs—reactivated, recalled, and circulated within contemporary political tensions. Even as their physical presence has vanished, they continue to operate discursively and ideologically. In this sense, “Green” and the white Toros exceed their historical specificity and become modalities through which power reproduces itself: invoked, implied, and sustained through ambiguity.

The work does not seek to re-aestheticize or reproduce the traumatic images of the past. Rather, it interrogates how such images are transformed into ideological formations—how they acquire a mythic and phenomenological status. It examines how power sustains its invisibility by keeping such figures in circulation, generating continuity through fear, uncertainty, and intermittent recall. Situated at the intersection of sociology, political theory, and phenomenology, the installation ultimately foregrounds the mechanisms through which power represents—and reproduces—itself.